Σύγχρονη Παιδική Λογοτεχνία

Ένα μυθιστόρημα-ύμνος στην αγάπη του ανθρώπου για τη ζωή και στην αιώνια μαγεία και τη δύναμη του βιβλίου, για παιδιά άνω των 12 ετών...

Η ζωή της Κωνσταντίνας ήρθε τα πάνω κάτω όταν χώρισαν οι γονείς της και από τη φιλική ατμόσφαιρα της καθημερινής ζωής στη Γερμανία, την έστειλαν να ζήσει με τη γιαγιά της στην Κυψέλη. Όμως την Κωνσταντίνα δεν τη νοιάζει τίποτα πια. Ας είναι καλά ο Λουμίνης και τα γαλάζια θαυματουργά χαπάκια που τη στέλνουν μια στα ουράνια και μια στον γκρεμό κι ύστερα… δεν υπάρχει επιστροφή. Ή μήπως υπάρχει;...

"Σε παρακμή οδηγεί το βασίλειό του ο Βασιλιάς Αστόχαστος, ο οποίος δεν νοιάζεται για τίποτα παρά μόνο για διασκεδάσεις και εύκολη ζωή. Οι πάντες υποφέρουν και επιδιώκουν μόνο το ατομικό τους συμφέρον αδιαφορώντας για το κοινό καλό....

Μια ανθολογία με είκοσι ιστορίες και παραμύθια γύρω από ισάριθμα συναισθήματα που ταξινομούνται σε τρεις ενότητες. Κάθε ενότητα περιλαμβάνει έναν καθορισμένο αριθμό συναισθημάτων που ενεργοποιούν το παιδί να αποκτήσει το προσωπικό του λεξιλόγιο συναισθημάτων αρχίζοντας με αυτόν τον τρόπο να μυείται στη «συναισθηματική εκπαίδευση». Κάθε ένα από τα είκοσι συναισθήματα που επέλεξαν οι συγγραφείς και οι ειδικοί να παρουσιάσουν μέσα από τις ιστορίες και τα παραμύθια, περιγράφεται με ψυχοπαιδαγωγικό τρόπο. Στο τέλος κάθε ιστορίας ή παραμυθιού συνοψίζεται το συναίσθημα που έχει...

Ο Αντώνης σε λίγο καιρό θα αποκτήσει αδελφάκι. Είναι χαρούμενος; Δεν είναι; Δεν ξέρει... Το συζητά με τη μαμά και με τον κολλητό του, έλα όμως που ο Πάρης, ο αδελφός του κολλητού του, του δίνει μια ουρανοκατέβατη πληροφορία για το πώς έρχονται στον κόσμο τα μωρά! Κι όταν φτάνει το δικό τους μωρό, ο Αντώνης, που δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό του τα λόγια του Πάρη και νευριάζει με τη φασαρία, τη μαμά που δεν του δίνει πια σημασία, τον ενθουσιασμό του παππού με το «μυξιάρικο» και την κλεισούρα στο σπίτι, αρχίζει να βλέπει τον νεογέννητο αδελφό του με στραβό, πολύ στραβό μά...

Τα τελευταία 1.500 χρόνια, οι 12 θεοί του Ολύμπου έζησαν χωρίς αγάπη και θυσίες από τους θνητούς. Μόνοι και έρημοι, σε μια σπηλιά του Ψηλορείτη, στην Κρήτη, κατάντησαν γερασμένοι και καταθλιπτικοί. Όταν όμως τα επτά παιδιά της τρελοπαρέας τούς ανακάλυψαν, η δική τους ζωντάνια και η όρεξη για περιπέτεια αναζωογόνησαν τους θεούς, θυμίζοντάς τους τον παλιό καλό τους εαυτό και χαρίζοντάς τους νιάτα και δύναμη....

«Μοιάζει με κουκλόσπιτο» κατέληξε η Αρετή όταν είδε το νέο τους σπίτι. Η πρώτη τους ζωή είχε τελειώσει οριστικά κι αυτό ήταν κάτι που δεν ήταν εύκολο να αποδεχτούν. Δεν ήταν εύκολο ν' αποδεχτούν πως είχαν χάσει τους γονείς τους, το σπίτι, την πατρίδα τους....

Κάποτε ήταν ένα κορίτσι που είχε ακούσει τα αγάλματα να τραγουδάνε, είχε χορέψει μαζί τους στο φως του φεγγαριού, τα είχε δει να δακρύζουν. Επειδή τα αγάλματα τις νύχτες ζωντανεύουν. Η Αγγελίνα το ήξερε καλά αυτό αφού μεγάλωσε μέσα στο μουσείο σχεδόν. 'Αλλωστε, το ότι είχε ένα ολόκληρο κι ένα μισό, «καταραμένο» χέρι την έκανε να τους μοιάζει ακόμα περισσότερο. Με εξαίρεση τον Τίκο, τον μόνο σάρκινο φίλο της, τα αγάλματα ήταν οι καλύτεροί της φίλοι. Όταν ο Μουσολίνι κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα, ο φόβος ότι θα επικρατήσει το σκοτάδι του ναζισμού έγινε ακόμα ισχυρότερος. Κ...