Χρησιμοποιούμε cookies για να κάνουμε ακόμα καλύτερη την εμπειρία σας στο site μας και για να διασφαλιστεί η αποτελεσματική λειτουργία της ιστοσελίδα μας. Επιλέγοντας «Αποδοχή» παρέχετε τη συγκατάθεση σας για τη χρήση των cookies, σύμφωνα με την πολιτική μας.
Τι θα γινόταν αν οι κολλητοί µας ήταν ψυχολόγοι; Πως θα έµοιαζαν οι συζητήσεις που κάνουµε µαζί τους όταν βγαίνουµε για ένα κρασί ή για ένα καφέ; Όταν αναλύουµε τα θέµατα που µας απασχολούν;
Θέµατα όπως: - Γιατί πέφτω συνέχεια σε τέτοιου είδους άτοµα; - Του τα 'χω πει τόσες φορές του άντρα µου. Γιατί δεν αλλάζει; - Γιατί κολλάω και δεν µπορώ να πάρω µια απόφαση; - Γιατί µου παίρνει τόσο χρόνο να ξεκολλήσω από τον/την πρώην µου; - Μου αντιστέκεται πολύ αλλά θα τον/την στρώσω εγώ... - Μα όλα εγώ πρέπει να τα κάνω επιτέλους; - Έχω αλλάξει τόσους συντρόφους. Πότε θα βρω τον σωσ...
Υπάρχει κάτι το σαγηνευτικό στη γάτα, στα όρια σχεδόν του µυστηριώδους. Ίσως είναι το βάδισµά της, το τόσο αθόρυβο. Ίσως η διάθεσή της, η τόσο φιλική µα συνάµα ανεξάρτητη. Και βεβαίως το βλέµµα της, αυτά τα µάτια που αντανακλούν το φως µέσα στο σκοτάδι.
Από την αρχαιότητα η γάτα είχε µια ιδιαίτερη θέση στην ανθρώπινη κοινωνία. Άλλοτε αγαπηµένη των θεών (Αίγυπτος) και ενίοτε του Διαβόλου (Μεσαίωνας), η γάτα αποτελούσε πάντα αντικείµενο προσοχής και πηγή έµπνευσης διηγήσεων που αφορούν το παράξενο και το αλλοκοσµικό.
Η Λαογραφία είναι γεµάτη ανέκδοτα µε γάτες που τις ακ...
«Λες και έμοιαζε η Λέρος με ένα σεντούκι πελώριο, το περιεχόμενο του οποίου αποδείκνυε την ενότητα του χώρου και του χρόνου, την ιστορική και μουσική συνέχεια του νεοελληνικού πολιτισμού». Καθώς η Μυρσίνη απολαμβάνει τις καλοκαιρινές διακοπές της στη Λέρο, ανακαλύπτει ένα σεντούκι με βότσαλα και το παίρνει μαζί της ως ενθύμιο. Όταν επιστρέφει στον τόπο διαμονής της, αρχίζει να νιώθει πως κάτι δεν πάει καλά. Παράξενες εικόνες εισβάλλουν στο μυαλό της - πρόσωπα που δεν γνωρίζει, τοπία που μοιάζουν γνώριμα, αλλά ανήκουν σε μια άλλη εποχή.
Σιγά-σιγά, συνειδητοποιεί πως όσα β...
Η Belle Epoque. Παρίσι. Θέατρα, σαμπάνιες, ιμπρεσιονισμός και τα πρώτα αερόστατα στον ουρανό. Μα πίσω από τα μεγάλα καπέλα και τα πολυτελή σαλόνια, υπήρχαν γυναίκες που δεν προσκλήθηκαν ποτέ στη γιορτή.
Ο Guy de Maupassant, από τους πιο διορατικούς συγγραφείς του 19ου αιώνα, δίνει φωνή σε αυτές τις γυναίκες: τις ξεχασμένες, τις περιθωριοποιημένες, τις ανώνυμες μορφές που ζούσαν στις σκιές και τη λάσπη μέσα σε μια εποχή γεμάτη φως. Με ρεαλισμό, λεπτή ειρωνεία και ψυχική ακρίβεια, ξετυλίγει δέκα ιστορίες από την «άλλη» πλευρά του Παρισιού.
Υπηρέτριες, γεροντοκόρες, ανύπαν...
